Stress

Stress is wel een dingetje voor mij, heb ik de afgelopen periode weer eens erg duidelijk gemerkt.
En niet een klein dingetje, maar best wel een behoorlijk groot dingetje en aangezien het steeds maar terug komt in mijn leven, ben ik de afgelopen weken/maanden het gaan onderzoeken wat de betekenis daarvan is voor mij.

Wat heel opvallend is, dat men direct stress linkt aan het autisme wat ik heb, wat bij mij tot ergernissen leidt. Ik ontken het niet, echter wat ik zie gebeuren is dat men dat continue dan naar boven laat drijven. Het autisme lijkt dan leidend alsook lijdend, echter het autisme moet in mijn ogen niet leidend zijn, ik ben volgens mij nog altijd de enige die hierdoor lijd en daardoor ben ik diegene die leid.

Stress betekent in mijn geval spanning op spanning op spanning en deze opbouw en geen weg naar afbouw alsook mijn ogen een soort van lijdzame en volgzame acceptatie van mijn kant, maakt dat ik nu ziek ben.
Ik erkende altijd wel dat ik stress-gevoelig ben, echter door er stelselmatig geen afbouwmogelijkheden voor te hebben en het te accepteren van mijn kant dat het zo kennelijk eenmaal zo is, een soort van berusten erin, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt: te hoge bloeddruk, welke continue hoog blijft en te zwaar (inmiddels 132 kg vanwege stress-eter, medicatie-gebruik en -verhoging). Apneu hebben, helpt ook niet.
Bovenstaande is vooral lichamelijk en geestelijk, echter zowel thuis als op het werk, kreeg ik geen 'rust', geen ruimte om te ademen, het was spanning op spanning op spanning op onzekerheid en onveiligheid. Een perfecte melanche om een tikkende bom te creeeren ofwel een emmer die bijna overloopt.

Een soort instanthouding van een situatie wat onhoudbaar begon te worden, waardoor er allerlei lichamelijke klachten begonnen te ontstaan: mijn lichaam begon te protesteren.

In januari kreeg ik de griep, na een week was het over. En op 1 februari, ging ik door mijn rug. Dokter gegaan, doorverwijzing naar een fysiotherapeut. In de week van 10 april kreeg ik last van overprikkelingspaniekaanvallen: duizelingen icm overprikkelingen en hoofdpijnen. Dokter gegaan, medicatie. In mei kreeg ik heftige bloedingen. Dokter gegaan, tijdelijke medicatie en een afspraak met gyneacoloog. In de nacht van 11 op 12 juni werd ik s'nachts wakker met een combinatie van klachten, waardoor ik besloot om de huisartsenpost te bellen, want het leek op een hartaanval. Ambulance gestuurd, hartfilmpje laten maken en bloeddruk. Bloeddruk was 195/135. Mee naar het ziekenhuis. Dokter gegaan, verwijzing naar psycholoog, onderzoeken naar ziekenhuis en naar de internist en inmiddels ook een verhoging van medicatie. In de tussentijd naar de gyneacoloog geweest en gelukkig was alles goed, maar wel met stof tot nadenken naar huis. Inmiddels ook naar de internist geweest en daar kwam dus het weegschaalmoment. Met de neus op de feiten, een nummer erbij: 132 kg. Ik krijg morgen de uitslag van de internist.

Op mijn werk en thuis was er ook het een en ander aan de hand. Zit op mijn werk in een pioniersfunctie, een lastige rol vol spanningen en onzekerheden. Ik merkte de behoefte om met anderen in diezelfde functie te willen praten, alsook op een plek te zijn die mij energie gaf. Ik werd niet alleen ondergewaardeerd (dit was op vele manieren zichtbaar), maar door het groot verloop in personeel en de onwil (want waarom geeft Carolien aan dat ze graag overzicht wil hebben over het team door te weten wie erin zit en wat hun functies zijn, de anderen doen dat toch ook niet) om niet te voldoen aan mijn behoefte, vergrootte dat mijn gevoel van onveiligheid. Daarbovenop kwam er door een locatiehoofdwissel, dat ik ineens te maken kreeg met iemand waarvan ik het gevoel had dat ze mij niet serieus nam.
In een gesprek afgelopen juli, kwamen 2 werelden van verschil pijnlijk duidelijk naar voren. De wereld waarin ik mij veilig en gewaardeerd voel, waar ik kan groeien en de wereld waarin ik dat allemaal niet voel. Er werd niet gereflecteerd waarom dat was zoals dat was, er was allang een besluit genomen: mijn avontuur op de locatie stopt per 31 december.

Ik ben iemand die zich laat overdonderen door de sleur van de dag, ik ben dan niet in control, maar wordt geleefd. Dit laat ik onbewust gebeuren. Hierdoor verlies ik mezelf, op meerdere vlakken en manieren.

Zo ook in dat gesprek. Als ik merk dat in een gesprek de ander nergens voor openstaat (conclusie vanuit eerdere gesprekken), dan ben ik geneigd om dat te laten gebeuren, maar ondertussen draaien bij mij de radartjes en trek ik mijn eigen plan. Om dat te voorkomen vroeg ik dus de wereld waarin mij veilig en gewaardeerd voel en waarvan ik weet dat deze alle dimensies die er zijn naar boven probeert te halen bij dat gesprek. Echter nadat diegene wegging, viel ik weer in hetzelfde patroon...automatisch. Maar het was ok, want ik had wel het gevoel dit keer gehoord en gezien te worden.

De weg naar herstel begon voor mij op het moment dat ik steeds aan de bel trok en toen ik inzag dat het allemaal gelinked was met elkaar. Ik kreeg weer overzicht over alles en daarmee, vind ik, ook de verantwoordelijkheid om er wat mee te doen.

Ik heb het recht om de verantwoordelijkheid om voor mezelf te zorgen, alsook om zelf te regie te hebben over mijn eigen leven.
Ik heb het recht op kracht en energie.
Ik heb het recht om te doen wat ik nodig acht.
Ik heb de mogelijkheden, de creativiteit om mijn doelen te bereiken, alsook nieuwe doelen te formuleren en deze waar te maken.
Ik heb het recht om gezond te zijn (gewicht, apneu, bloeddruk).
Ik heb het recht om mezelf te zijn.
Ik heb het recht om tijd te hebben voor Caro-tijd.
Ik vind mijn eigen weg wel op mijn manier en niet op de manier van een ander.
Ik kom er en heb het vertrouwen in mezelf dat het lukt.

1 van de dingen waarmee ik nu bezig ben is een voorstel/advies over peer support werkers, waarbij ik hoop dat het mijn collega pioniers en mezelf gaat helpen, wat ik richt aan bestuur van de organisatie waarbij ik werk.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.